سرطان دهانه رحم تنها یک بیماری جسمی نیست و می‌تواند ابعاد مختلف زندگی فرد، از جمله سلامت روان، احساس فرد نسبت به خود و روابط عاطفی و خانوادگی را تحت تأثیر قرار دهد. در این میان، حفظ صمیمیت و ارتباط سالم میان زوجین پس از تجربه سرطان، از موضوعات مهم در مسیر سازگاری با بیماری و بازگشت به زندگی روزمره به شمار می‌رود.

تجربه تشخیص، درمان و پیگیری سرطان دهانه رحم ممکن است برای برخی زنان با نگرانی‌هایی درباره تغییرات ایجاد شده، کاهش اعتمادبه‌نفس، تغییر تصویر ذهنی از خود و نگرانی نسبت به رابطه عاطفی همراه باشد. گاهی این نگرانی‌ها با افکاری مانند «دیگر مثل قبل نیستم» یا «بیماری رابطه ما را تغییر داده است» همراه می‌شود و می‌تواند زمینه فاصله گرفتن عاطفی یا کاهش گفت‌وگو میان زوجین را فراهم کند.

بر اساس دیدگاه‌های روان‌شناختی، توجه به این نگرانی‌ها و فراهم کردن فضایی امن برای بیان احساسات، نقش مهمی در حفظ کیفیت رابطه دارد. حمایت عاطفی همسر، شنیدن بدون قضاوت، توجه به احساسات و پرهیز از ایجاد فشار، می‌تواند به فرد کمک کند تا احساس امنیت و ارزشمندی بیشتری در رابطه داشته باشد.

در این شرایط، همسران نیز ممکن است نگرانی‌ها و ترس‌های خاص خود را تجربه کنند؛ از جمله نگرانی درباره وضعیت سلامت همسر، آینده زندگی مشترک و نحوه حمایت از او. بیان نکردن این احساسات ممکن است به مرور موجب فاصله عاطفی شود. گفت‌وگوی صادقانه، همدلانه و بدون سرزنش می‌تواند به زوجین کمک کند تا تجربه بیماری را به عنوان مسیری مشترک پشت سر بگذارند.

در رویکردهای جدید روان‌شناختی، حمایت از زوجین پس از سرطان بر تقویت ارتباط، افزایش انعطاف‌پذیری روانی و پذیرش تغییرات تمرکز دارد. زوجین می‌توانند با یادگیری مهارت‌های ارتباطی، درباره احساسات و نگرانی‌های خود بدون سرزنش صحبت کنند، از درگیر شدن بیش از اندازه با افکار نگران‌کننده درباره آینده فاصله بگیرند و بار دیگر بر لحظات ارزشمند و اهداف مشترک زندگی تمرکز کنند.

بر این اساس، توجه به روابط زوجین و صمیمیت عاطفی را می‌توان بخشی از مراقبت‌های سلامت روان زنان پس از تجربه سرطان دهانه رحم دانست. حمایت خانواده و به‌ویژه همراهی همسر، در کنار دریافت حمایت‌های تخصصی روان‌شناختی در صورت نیاز، می‌تواند روند سازگاری با پیامدهای بیماری را تسهیل کند.

سرطان بخشی از تجربه زندگی فرد است، اما نباید تمام هویت او یا کیفیت رابطه مشترک را تعریف کند. حفظ گفت‌وگو، همدلی و همراهی زوجین می‌تواند زمینه بازسازی احساس امنیت، نزدیکی عاطفی و کیفیت بهتر زندگی پس از درمان را فراهم کند.

مریم حسینی کارشناس روانشناسی بالینی مرکز آموزشی درمانی نمازی