شیردهی موفق، فراتر از یک فرآیند زیستی، به شدت از شرایط روانی مادر و حمایت های خانوادگی تأثیر می پذیرد. پژوهشهای نوین نشان می دهند که حضور فعال پدر در دوران پس از زایمان، یکی از مهمترین عوامل در تداوم شیردهی و ارتقای سلامت روان خانواده است.

حمایت عاطفی؛ پایه های اعتماد به نفس مادر

پدر به عنوان اصلی ترین منبع حمایت اجتماعی مادر، با همدلی، تشویق و اطمینان بخشی، احساس امنیت را در او تقویت می کند. این همراهی باعث افزایش «خودکارآمدی شیردهی» (باور مادر به تواناییاش در تغذیه نوزاد) می شود و او را در برابر چالشهایی مانند درد، خستگی یا نگرانی از کمبود شیر، مقاوم تر می سازد.

کاهش استرس و تأثیر فیزیولوژیک

دوران پس از زایمان با تغییرات جسمانی و هورمونی همراه است که مادر را در معرض استرس و افسردگی قرار می دهد. حضور پدر و تقسیم مسئولیت های مراقبتی، فشار روانی را کاهش داده و با افزایش ترشح هورمون اکسیتوسین (که هم به پیوند عاطفی و هم به خروج شیر کمک می کند)، به طور مستقیم بر فیزیولوژی شیردهی اثر مثبت می گذارد.

مشارکت عملی؛ کاهش بار جسمی و روانی

فراهم کردن شرایط استراحت برای مادر، کمک در امور منزل و مراقبت از نوزاد بین وعده های شیردهی، به ویژه در هفته های نخست، انرژی و انگیزه مادر را برای ادامه شیردهی حفظ می کند و از قطع زودهنگام آن پیشگیری می نماید.

روابط مبتنی بر احترام، گفت وگو و تصمیم گیری مشترک، احساس امنیت مادر را افزایش داده و سازگاری او با نقش جدید را تسهیل می کند. آمارها نشان می دهد مادرانی که از حمایت همسر برخوردارند، شیردهی انحصاری را طولانی تر ادامه داده، رضایت بیشتری تجربه کرده و پیوند عاطفی عمیق تری با نوزاد برقرار می کنند.

مریم السادات عباس پور کارشناس مسئول واحد روانشناسی بالینی مرکز آموزشی درمان نمازی