بازگشت به فهرست راهنمای تغذیه

 

 

تغذیه درمانی در بیماری کرون 

 

تعریف:

بیماری کرون یک بیماری التهابی مزمن است که قسمت های مختلف دستگاه گوارش از دهان تا مقعد را در گیر می کند. این بیماری باعث التهاب و زخم شدید مخاط روده می شود که می تواند منجر به انسداد کامل یا نسبی روده شود . شروع بیماری معمولا بین سنین 30- 15 سالگی است.

 

علل وعوامل :

عوامل مؤثر در بروز این بیماری شامل ارث، عوامل محیطی، اختلالات سیستم ایمنی، باکتری های روده و نوعی از رژیم غذایی (دریافت بالای پروتئین حیوانی و دریافت پایین امگا 3 ) است.

 

علایم و نشانه های بیماری:

بیماری کرون اغلب ماه ها یا سال ها قبل از تشخیص بیماری وجود دارد و ممکن است در کودکان تأخیر رشد تنها نشانه ظاهری بیماری باشد. علایم این بیماری شامل کاهش وزن قابل توجه، تب متناوب، اسهال مزمن آبکی و دردهای شکمی به خصوص در ناحیه یک چهارم راست پایینی شکم است که با اجابت مزاج تسکین نمی یابد.

 

عوارض بیماری:

  •       زخم های دهانی
  •       شقاق مقعد
  •       خونریزی های گوارشی
  •      اسهال چرب
  •      کم خونی به دلیل خونریزی روده
  •      کمبود ویتامین ب12 و ویتامین های آ، ای، دی و کا
  •       به وجود آمدن آبسه یا فیستول
  •      باریک شدن مجرای روده
  •     سنگ های ادراری
  •       آرتریت(التهاب مفاصل)
  •     التهاب عنبیه
  •      ورم ملتحمه
  •      زردی و خارش
  •      سوءتغذیه و رنگ پریدگی

تغذیه درمانی:

مداخلات تغذیه ای در این افراد حائز اهمیت است. به طور کلی توصیه های تغذیه ای و رژیمی در مبتلایان به کرون شامل موارد زیر است:

1-  رژیم کم باقیمانده یا محدود از فیبر می تواند در بهبود این بیماری موثر باشد (میوه ها وسبزیجات ، مواد غذائی فیبردار هستند).

2-     شیر، لبنیات و محرک هایی مانند قهوه و الکل حذف شوند.

3-     رژیم پر پروتئین و پرکالری زیر نظر متخصص تغذیه توصیه می شود.

4-  در صورت وجود اسهال چرب، میزان چربی رِژِیم غذائی باید کاهش یابد. برای جبران چربی می توان از روغن MCT که بهتر از روغن های معمولی جذب می شود استفاده کرد. (از آنجایی که این روغن به صورت مصنوعی تولید می شود در داروخانه ها قابل تهیه می باشد)

5-  مصرف اسیدهای چرب امگا3 ( نظیر روغن ماهی) نیز به دلیل خواص ضد التهابی آن می تواند در کاهش علایم بیماری مؤثر باشد.

6-  در صورت وجود اسهال واستفراغ، آب و املاح از دست رفته باید از طریق مایعات و محلولهای قندی نمکی جبران شود.

7-  دوره های متناوب استراحت در طول روز به خصوص در زمان اسهال، به منظور کاهش حرکات روده، توصیه می شود.

8-  مصرف مکمل های ویتامین و املاح به خصوص ویتامین های ب6،ب12، ث، دی، ای و آهن، مس، روی، منیزیم، پتاسیم و کلسیم توصیه می شود. (ویتامین های آ و کا به صورت یک روز در میان توصیه می شوند).

9-      بیمار بهتر است وعده های غذایی را در دفعات بیشتر و حجم کمتر مصرف کند.

10- در صورت عدم تحمل قند شیر(لاکتوز) و پروتئین گندم(گلوتن) مواد غذایی مربوطه می بایستی از رژیم غذایی حذف گردد.

11- افزایش دریافت ویتامین دی و کلسیم به دلیل نقش آن ها در ساختمان استخوان و نیز عدم تحمل شیر به این بیماران توصیه می شود.

12- به بیماران توصیه می شود از مصرف ادویه جات پرهیز کنند.

13- دریافت منابع پتاسیم مانند سیب زمینی،موز و.. در دوره اسهال توصیه می شود.

14- به بیمار توصیه می شود غذاها را خوب بجود و از قورت دادن غذا خودداری کند.

 

 

 

گردآورندگان :

 

نرجس نجیبی - کارشناس تغذیه و رژیم درمانی 

نگار زمانی نور - کارشناس ارشد تغذیه و رژیم درمانی

 

بازبین : زهرا موسوی – کارشناس ارشد تغذیه

فروردین 1387

 

منابع:

 

1-Krauses food,nutrition&diet therapy.11th ed.2004.

2-nutrition and diagnosis-related care.5th .2002.

3-اصول طب داخلی هاریسون(2005)

4- راهنمای رژیم درمانی(2006)

 

 بازگشت به فهرست راهنمای تغذیه  

 

  
تاریخ آخرین بروزرسانی   :  1387-11-21 6:09        برو بالای صفحه نسخه قابل چاپ