به گزارش روابط عمومی مرکز آموزشی درمانی نمازی، «مریم عباس‌پور» کارشناس مسئول واحد روانشناسی بیمارستان با اشاره به تفاوت اساسی میان «مهربانی سالم» و «مهرطلبی افراطی»، هشدار داده است که نبود آگاهی از این مرز باریک، می‌تواند افراد را به‌تدریج به سمت نادیده‌گرفتن خود، خستگی مزمن و فرسودگی عاطفی سوق دهد.

به گفته این کارشناس، افراد مهربان با حفظ تعادل میان توجه به دیگران و مراقبت از خود، بر این باورند که «من و دیگران، هر دو مهم هستیم». آنها قادرند در مواقع لزوم، به‌شیوه‌ای محترمانه «نه» بگویند، احساسات خود را سالم ابراز کنند و مسئولیت همه اشتباهات را بر عهده نگیرند. بخشش برای آن‌ها انتخابی آگاهانه برای آرامش است، نه اجباری از سر ترس.

در مقابل افراد مهرطلب اغلب با این نگرش عمل می‌کنند که «دیگران از من مهم‌تر هستند». این گروه حتی در شرایط خستگی و فشار روانی، نیازهای خود را به تعویق می‌اندازند، از گفتن «نه» می‌هراسند، در برابر رفتارهای آزاردهنده سکوت می‌کنند و بارها دیگران را می‌بخشند، صرفاً به دلیل ترس از دست دادن رابطه. این الگو، به گفته وی، می‌تواند به مرور زمان به نارضایتی درونی و فرسودگی روانی بی انجامد.

در پایان مراقبت از خود، خودخواهی نیست؛ گفتن «نه» همیشه بی‌مهری نیست و بیان احساسات به معنای ناراحت کردن دیگران نمی‌باشد. مهربانی واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که فرد بتواند بدون ترس از دست دادن دیگران، به نیازها، احساسات و مرزهای شخصی خود نیز احترام بگذارد

.

مریم عباس پور کارشناس مسئول واحد روانشناسی مرکز آموزشی، درمانی نمازی